လူဆိုတာကတော့ ရမည်လေးရှာရှာပြီး သက်သာသလိုနေချင်တဲ့ သဘာဝရှိမြဲပါပဲ။ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ရမယ်ဆိုရင် စောပါသေးတယ်၊ နောက်တောင်မှ ကျသွားပြီ၊ ရာသီဥတုက ချမ်းပါသေးတယ်၊ ပူလိုက်တာ လွန်ပါရော ဒီလိုရာသီမျိုးမှာ ကျီးကန်းတောင် အစာရှာမထွက်ဘူး၊
Category: သုတ
လူတိုင်းမှာ သူနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ နေရာတစ်နေရာက ရှိပြီးသားပါ။ လူတွေက နေရာပေးချင်နေတာ။ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ လူတိုင်းဟာ ထိုက်တန်တဲ့နေရာကို ရကြတယ်။ လူတွေက ဘယ်လိုနေရာမှာ ထားလေ့ရှိသလဲ။ အဲဒီသတ်မှတ်မှုက ကိုယ့်အပေါ်ပဲ တည်တယ်။ ကိုယ့်အလုပ်ပေါ်ပဲ တည်တယ်။ ကိုယ့်လုပ်ရပ်က အများအတွက် အထောက်အကူဖြစ်ရင် အများက ကိုယ့်ကိုလိုလားမယ်၊ နေရာပေးမယ်။
ကိုယ်နဲ့တွဲတဲ့ကောင်က ကိုယ့်ကိုတန်ဖိုးမထားဘဲ ဖျက်ဆီးတာခံလိုက်ရသတဲ့။ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ မေးကြည့်တော့ သူ့ကိုယုံပြီး သူခေါ်တဲ့ ဆိတ်ကွယ်ရာ လိုက်သွားမိတယ်။ ဆိတ်ကွယ်ရာမှာ အနိုင်ကျင့်တာခံရပါသတဲ့။ စိတ်မကောင်းစရာပါပဲ။ ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးအထားမခံရတာဝမ်းနည်းစရာပေါ့။
အင်မတန်ခေါင်တဲ့ ကျွန်းကလေးတစ်ကျွန်းပေါ်က မြို့ကလေးကို ဖိနပ်ကုမ္ပဏီက အရောင်းစာရေးနှစ်ယောက် ဖိနပ်အရောင်းမြှင့်တင်ဖို့ ဖိနပ်တွေ တစ်ပါတည်းယူပြီး ရောက်လာသတဲ့။