Author: HapEye.net

စာဖတ်များတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်သွင်ဟာတည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လာတတ်ပြီးဘယ်လောက်ပဲ အံ့ဩစရာနဲ့တွေ့တွေ့ မအံ့ဩတတ်ကြတော့ဘူး။အရာရာကိုကျော်ဖြတ်လိုတဲ့ စိတ်တွေကြီးထွားလာပြီးတကယ်ပဲကျော်ဖြတ်ဖို့ အစီအစဉ်တွေချမှတ်လာနိုင်ကြတယ်။ ဦးနှောက်ရဲ့ စွမ်းရည်မြင့်တက်လာပြီးကောင်းမွန်လွန်းလှတဲ့ အတွေးတွေပေါက်ဖွားလာပါတယ်။ဆုံးဖြတ်ချက်တွေမှန်ကန်လာပြီးချက်ချင်းဆုံးဖြတ်သင့်တဲ့အရာကို ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်နိုင်လာတယ်။ စာဖတ်ခြင်းကြောင့် လူတွေဟာ မကောင်းမှုကို ရှောင်ရှားလိုစိတ်တွေများလာပြီး စာနာစိတ်တွေ တိုးပွားလာနိုင်ပါတယ်။စာဖတ်တဲ့လူတိုင်းမအောင်မြင်နိုင် ပေမယ့်ဘယ်တော့မှ မကျရှုံးနိုင်ပါဘူး။ စာဖတ်သူတွေဟာ ဘဝရဲ့အကြောင်းတွေ၊ အခက်အခဲတွေ၊စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေကို တစ်ခြားလူတွေထက် ပိုသိလာကြတယ်။ဖတ်ထားတဲ့စာတွေဟာ မေ့သွားတတ်ပေမယ့်

မနာလိုစိတ်ရှိတဲ့သူနဲ့ မရှိတဲ့သူဆိုတာမျက်နှာမှာတင် အရမ်းကွာတယ်လှတာ မလှတာထက်အေးချမ်းတာနဲ့ ပူလောင်တာမှာ သိသာလွန်းတယ် ဘယ်လိုပဲ ဟန်ဆောင်နေပေမဲ့ခံစားချက်အစစ်အမှန်ကိုတော့ ဖုံးကွယ်လို့မရပါဘူး အထူးသဖြင့် မျက်နှာမှာပေါ့မျက်နှာလေးကဘယ်လောက်ပဲလှနေပါစေမကောင်းတဲ့စိတ်တွေဝင်လာရင်အကြည်ဓာတ်တွေ ပျောက်ဆုံးပြီးရုပ်ဆိုးသွားတတ်တယ်။ မနာလိုစိတ်ဆိုတာကောင်းတဲ့အရာတစ်ခု မဟုတ်လို့မမွေးမြူတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ ကိုယ့်ထက်သာတဲ့ တော်တဲ့သူ တွေ့တဲ့အခါချီးကျူးသင့်ရင် တော်တယ်လို့ရဲရဲ ချီးကျူးလိုက်ပါအားကျသင့်ရင်ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အားကျလိုက်ပစ်လိုက်ပါ စိတ်ထဲမှာ ကြိတ်ခံစားပြီးကိုယ့်ကိုကိုယ် ပူလောင်မခံပါနဲ့သူလည်း သူ့ဘဝနဲ့သူ

တခါမှာ ကမ္ဘာကျော်သိပ္ပံပညာရှင်ကြီး အဲလ်ဘတ်အိုင်းစတိုင်းကို သတင်းထောက်တွေက မေးခွန်းတခု မေးတယ်။.မေးခွန်းက လွယ်လွယ်လေးပါ။တမိုင်မှာ ပေပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိသလဲတဲ့။ အိုင်းစတိုင်း မဖြေနိုင်ပါဘူး။ မူလတန်းကျောင်းသားတယောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြေနိုင်တာလေးကိုတောင် ကမ္ဘာကျော်သိပ္ပံပညာရှင်ကြီး မဖြေနိုင်ဘူးဆိုပြီး သတင်းထောက်တွေက သူ့ကို ဟားတိုက်လှောင်ပြောင်ကြတယ်။ အိုင်းစတိုင်းက သူတို့ကို ခုလို ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။.”ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေကို ငါ

ဝဋ်ကြွေးတွေလည်း မလိုချင်တော့တဲ့အခါမှာခွင့်လွှတ်တတ်အောင် သင်ယူလိုက်ရတယ်ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့လို့ စွန့်ပစ်သွားတဲ့သူတွေအပေါ်ကိုလည်း အမုန်းတွေမထားပဲခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ် လိုအပ်လာမှ သတိရတဲ့သူတွေကိုလည်းနားလည်ပေးလိုက်ပါတယ် လိုမှသုံးလို့ သူပျော်နေရင်ကိုယ်လိပ်ပြာလုံပါတယ်ခွင့်လွှတ်တတ်ခြင်းဟာလည်းသဘောထား ပြည့်ဝခြင်းပါပဲလေ အမုန်းတွေ မထားတတ်ခြင်းဟာလည်းဘုရားပေးတဲ့ ဆုပါပဲမလိုအပ်တော့လို့ စွန့်ပစ်သွားတဲ့ သူတွေအပေါ်ကိုအကောင်းဆုံးပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အတွက် အမုန်းတွေထားရလောက်အောင် မတန်ပါဘူးလေ လိုမှသုံးခဲ့တဲ့ သူတွေအပေါ်ကိုလည်း ဖြူစင်ဆုံး မေတ္တာထားခဲ့တဲ့အတွက်ကြည်ဖြူစွာ မစွန့်လွှတ်နိုင်စရာအကြောင်းမရှိပါဘူးတချိန်ချိန်မှာပြန်တွေးမိတိုင်း နောင်တမရှိခဲ့တဲ့ကိုယ့်အတိတ်ကို